
Polska kupi mnóstwo nowoczesnej broni. MON zapowiada rekordowe wydatki
Bartosz Witoszka
Tomasz Mileszko
W najbliższych latach polskie siły zbrojne urosną niczym na drożdżach. Ostatnie miesiące to przecież niezwykle intensywna działalność MON, który niemal taśmowo podpisywał umowy na dostawy nowego uzbrojenia. O skali zbrojeń naszego wojska niech świadczy również fakt, że w 2023 r. przeznaczymy na ten cel rekordową sumę niemal 100 mld zł! Sprawdźmy, na co wydamy tak ogromne pieniądze.

W ciągu ostatnich kilku miesięcy polskie Ministerstwo Obrony Nardowej zapowiedziało wiele transakcji związanych z zakupem nowego sprzętu dla armii
- Polska znajduje się aktualnie wśród liderów pod względem wydatków na zbrojenia – w 2023 r. przeznaczymy na ten cel rekordowe 3 proc. PKB, czyli ok. 97 mld zł.
- Wśród najważniejszego sprzętu, jaki trafi do Polski, MON wymienia m.in. czołgi Abrams i K2, samoloty F-35 oraz system rakietowy Patriot
- Więcej takich tematów znajdziesz na stronie głównej Onet.pl
Według założeń NATO państwa członkowskie paktu mają przeznaczać na obronność przynajmniej 2 proc. swojego PKB, zatem w przyszłym roku nasz kraj wyrobi 150 proc. tej normy, poinformował minister Mariusz Błaszczak podczas przemówienia w Sejmie:
W praktyce oznacza to, że w 2023 r. wydamy na zbrojenia niemal 97 mld zł, co jest absolutnym rekordem w historii naszej armii. Będzie to także ogromny skok względem wojskowych wydatków z tego roku, które mają się zamknąć w sumie ponad 57 mld zł.
Polska i jej wydatki na obronność na tle innych krajów
Pod względem wydatków na armię jesteśmy aktualnie na 18. pozycji w ujęciu ogólnoświatowym, a próg 2 proc. PKB przeznaczanych na obronność wśród krajów NATO przekroczyło w 2021 r. (łącznie z Polską) osiem krajów.
- Grecja – 3,59 proc.;
- USA – 3,57 proc.;
- Polska – 2,34 proc.;
- Wielka Brytania – 2,25 proc.;
- Chorwacja – 2,16 proc.;
- Estonia – 2,16 proc.;
- Łotwa – 2,16 proc.;
- Litwa – 2,03 proc.
Dalsza część pod materiałem wideo:
Jak widać, Polska jest w czołówce, jeśli chodzi o wydatki na obronność, a w przyszłym roku zapewne jeszcze podskoczymy w tej klasyfikacji. Warto też dodać, że nawet kraje, które w 2021 r. nie osiągnęły progu 2 proc. PKB, planują modernizację. Niemieckie Ministerstwo Obrony (1,49 proc. PKB na armię w 2021 r. roku) zapowiedziało przecież ogromną modernizację swoich sił zbrojnych, na którą wyda 100 mld euro. Być może część tej kwoty pójdzie np. na ultranowoczesny czołg KF51 Pantera. A jaki sprzęt Planuje zakupić Polska? Poznacie go lepiej w poniższej galerii.
>> Zobacz także: MacGyver byłby dumny. Jak Ukraina dostosowuje zachodnią broń
1/15 Pojazd minowania narzutowego Baobab-K

Huta Stalowa Wola S.A.
Nad rozwiązaniem tym pracuje Huta Stalowa Wola na zlecenie Ministerstwa Obrony. Baobab-K to tzw. pojazd minowania narzutowego pozwalający na rozstawienie min przeciwpancernych na dużym obszarze bez konieczności ingerencji całego oddziału saperów. Wyrzutnia montowana na ciężarówce pomieścić może maksymalnie 600 min, a załoga składa się z raptem dwóch osób.
Przy prędkości jazdy od 5 do 20 km na godz. konstrukcja jest w stanie stworzyć pole minowe o łącznej długości 1,8 km. Współrzędne poszczególnych ładunków przesyłane są do systemu, a załoga pojazdu może na bieżąco obserwować wielkość obszaru pokrytego minami za pomocą monitora znajdującego się w kokpicie. W górnej części Baobab-K zamontowane są natomiast wyrzutnie grantów dymnych, które pozwalają zamaskować pojazd.
2/15 Bojowy Pływający Wóz Piechoty Borsuk

Huta Stalowa Wola S.A.
Huta Stalowa Wola odpowiada również za produkcję Bojowego Pływającego Wozu Piechoty Borsuk, który aktualnie jest w fazie testów. Pojazd ten jest w stanie przewieźć do dziewięciu żołnierzy (trzy osoby załogi i sześciu piechurów z pełnym wyposażeniem) oraz zapewnić im ochronę przed ostrzałem z broni palnej (karabiny, pistolety itp.), ładunkami wybuchowymi czy granatnikami przeciwpancernymi.
Uzbrojenie Bojowego Pływającego Wozu Piechoty Borsuk składa się z armaty kal. 30 mm, karabinu maszynowego kal. 7,62 mm i podwójna wyrzutnia pocisków przeciwpancernych. Oprócz tego granty dymne do maskowania swojej pozycji, system przeciwpożarowy i modułowy pancerz.
3/15 Czołg Abrams M1A2

Karolis Kavolelis / Shutterstock
Amerykańskie czołgi Abrams M1A2 w najnowszej wersji SEPv3 to jedna głośniejszych inwestycji MON-u w ostatnich miesiącach. Mówimy o łącznie 250 maszynach, a do końca 2022 r. do Polski trafić ma ich 28. Kontrakt wart 23 mld zł ma na celu unowocześnić polskie siły pancerne, które w dużej mierze opierają się na niemieckich czołgach Leopard 2.
Co potrafi ten sprzęt? Czteroosobowa załoga ma do dyspozycji gładkolufowe działo M256A1 kal. 120 mm oraz trzy karabiny maszynowe (jeden kal. 12,7 mm i dwa kal. 7,62 mm). W terenie czołg Abrams M1A2 może osiągnąć prędkość 40 km na godz. przy maksymalnym zasięgu 200 km. Na drodze wygląda to lepiej – prędkość na poziomie 67 km na godz. oraz 425 km zasięgu.
4/15 Śmigłowce AW149

InsectWorld / Shutterstock
Innym szeroko komentowanym zakupem są śmigłowce wielozadaniowe AW149, które produkowane są od 2009 r. przez włoskie przedsiębiorstwo Leonardo (dawniej AgustaWestland). Ten statek powietrzny jest w stanie latać z prędkością przelotową 287 km na godz. na maksymalną odległość 950 km. Polska chce zakupić 32 takie śmigłowce, których uzbrojenie składa się z karabinu maszynowego kal. 12,7 mm, działka kal. 20 mm oraz wyrzutni pocisków kierowanych i niekierowanych. Oprócz tego wewnątrz maszyny zamontowano dwa karabiny kal. 7,62 mm, a sam śmigłowiec może przewozić maksymalnie 19 osób.
5/15 Bezzałogowe systemy poszukiwawczo-uderzeniowa Gladius

MON
System Gladius, rozwijany przez polską firmę WB Electronics, to współpracuje ze sobą rozwiązania mające na celu wyszukiwanie oraz ewentualne niszczenie celów naziemnych. O tym zestawie składającym się z drona kamikadze (amunicja krążąca) i centrali kierowania ogniem Topaz poinformował na początku maja minister Błaszczak. MON chce zakupić cztery pakiety tych urządzeń.
6/15 System rakietowy M142 HIMARS

U.S. Department of Defense
Te nowoczesne wyrzutnie będą wsparciem dla naszej artylerii rakietowej. Polska chce zakupić łącznie 500 zestawów M142 HIMARS, które staną się częścią 80 baterii systemu Homar. Pojedynczy pojazd (5-tonowa ciężarówka kołowa z opancerzoną kabiną) jest w stanie przenosić sześć rakiet GMLRS (Guided Multiple Launch Rocket System) lub jeden pocisk balistyczny MGM-140 ATACMS o zasięgu do 300 km.
7/15 Bezzałogowy system powietrzny WIZJER
Drony wchodzące w skład systemu WIZJER, opracowane przez Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych i produkowane we współpracy z konsorcjum złożonym z Polskiej Grupy Zbrojeniowej oraz Wojskowych Zakładów Lotniczych w Łodzi i w Bydgoszczy, trafić mają na wyposażenie polskiej armii w latach 2024-2027. Pierwsza dostawa obejmować ma 25 bezzałogowców, a całe zamówienie to sto pojazdów wraz z pakietem logistycznym i szkoleniowym. Wartość kontraktu to 174 mln zł brutto, a same statki powietrzne mają pozwolić na skuteczne wykrywanie celów na ziemi, co umożliwić ma bardziej precyzyjne prowadzenie ognia (np. przez artylerię). Zasięg takiego drona to 35 km, a czas, jaki może spędzić w powietrzu, "przewyższa trzy godziny".
8/15 Myśliwce F-35 Lightning II

Andreas Zeitler / Shutterstock
Kolejny głośny kontrakt o wartość to 4,6 mld dol. dotyczy zakupu amerykańskich supernowoczesnych myśliwców F-35 Lightning II. Polska podpisała umowę na dostawę 32 maszyn, jednak jak na razie żadna z nich nie pojawiła się w naszych siłach powietrznych. Aktualne plany zakładają, że otrzymamy pierwsze statki powietrzne w 2029 r., co – trzeba przyznać – jest dość odległą datą.
F-35 Lightning II mają zastąpić wykorzystywane aktualnie przez Polskę radzieckie samoloty MiG-29 i Su-22. Maksymalna prędkość tego amerykańskiego statku powietrznego to 2,25 tys. km na godz. (Mach 1,8), a jego pułap to 15 km. Podstawowym uzbrojeniem myśliwca jest pięciolufowe działko GAU-12 kal. 25 mm. Oprócz tego F-35 Lightning II jest w stanie przewozić bomby (kierowane, niekierowane, kasetowe) oraz pociski powietrze-ziemia i powietrze-powietrze.
9/15 Czołgi K2 Czarna Pantera

Polskie siły pancerne wzmocnią także koreańskie, nowoczesne czołgi K2 Czarna Pantera. Za 180 czołgów K2 wraz z dodatkowymi pakietami zapłacimy 3,37 mld dol., a same czołgi trafią do Polski w latach 2022-2025.
K2 czarna pantera jeden z najnowszych czołgów znajdujących się obecnie w aktywnej służbie, do której wszedł w 2014 r. Głównym uzbrojeniem maszyny jest działo 120 mm, które dzięki wydłużonej konstrukcji zapewnia pociskom większą precyzję i siłę przebicia pancerza. Czołg korzysta także z automatycznego systemu ładowania, dzięki czemu dysponuje większą szybkostrzelnością niż konkurencja. W sumie K2 może wystrzeliwać do 10 pocisków na min., przenosząc 40 szt. amunicji.
Czołg wyposażono także w kilka unikalnych rozwiązań związanych z jego zawieszeniem. Czarna pantera potrafi przechylić się do przodu lub do tyłu wykonując swoisty klęk, co ułatwiając załodze celowanie, potrafi także obniżyć swoje zawieszenie nawet o 40 cm, dostosowując je do podłoża. Jeśli chodzi o defensywne możliwości czołgu, to chroni go m.in. system obrony aktywnej typu soft-kill, polegający np. na zakłócaniu czujników wrogiej amunicji. Szczegóły samego opancerzenia są z kolei objęte tajemnicą, wiemy za to, iż czołg posiada specjalny system ostrzegający załogę przed pociskami wystrzelonymi w jego kierunku. Ten sam system potrafi też automatycznie wystrzelić granaty dymne, które blokują termiczną sygnaturę czołgu, utrudniając wykrycie go przez wroga.
10/15 Myśliwce FA-50

Z Korei Płd. do polskiej armii trafi także 48 samolotów FA-50. Jest to ponaddźwiękowy, lekki myśliwiec, który może być używany także jako ponaddźwiękowy samolot szkoleniowy. Jest to pierwsza maszyna tego typu wywodząca się z Korei Płd. (choć zbudowana we współpracy z koncernem Lockheed Martin) i jeden z niewielu ponaddźwiękowych samolotów szkoleniowych na świecie. Sam maszyna to w pewnym sensie młodszy brat kultowego F-16, z którym wiąże go kilka podobieństw. Obsługuje go dwójka pilotów, FA-50 ma też zasięg ok. 1,8 tys. km, a jego konstrukcja może wytrzymać przeciążenia 8 g (plus minus 3 g). Myśliwiec rozpędza się do prędkości Mach 1,5 i może latać na wysokości do 14,5 km.
Głównym uzbrojeniem maszyny jest z kolei działko 20 mm z 205 szt. amunicji, oprócz tego można zamontować na nim do 3,7 t różnorodnego arsenału. Np. rakiety Hydra, pociski powietrze-powietrze AIM-9 Sidewinder oraz AIM-120, a także pociski powietrze-ziemia Maverick oraz pociski przeciwokrętowe. Konstrukcja wspiera także szeroką gamę bomb
11/15 Haubice K9 Grom

Republic of Korea Armed Forces / Wikipedia/Creative Commons
Haubica K9 to kolejny, ale jaki kupujemy od Korei Płd. W latach 2022-2026 otrzymamy 212 haubic tego typu, za które zapłacimy 2,4 mld dol. K9 Grom to samobieżna, niezwykle popularna haubica kal. 155 mm, którą Korea Płd. eksportuje w różne zakątki globu – od Australii, przez Norwegię po Egipt, Turcję czy Indie. Pojazd korzysta z tego samego opancerzenia co czołg K2, dzięki czemu niegroźna jej eksplozja pocisku wybuchowego kal. 155 mm, trafienie amunicją przeciwpancerną kal. 14,5 mm czy miną przeciwpiechotną. 5-osobowa załoga jest też chroniona przed atakami z wykorzystaniem broni chemicznej, biologicznej, radiologicznej oraz jądrowej dzięki systemowi oczyszczania powietrza.
Głównym uzbrojeniem K9 jest zaś armata 155 mm o maks. zasięgu ostrzału wynoszącym ponad 50 km (przy wykorzystaniu odpowiedniej amunicji). Na pokładzie haubicy znajduje się w sumie 48 szt. amunicji, a załoga może wystrzelić nawet trzy pociski w 15 sek. Warto też dodać, że Polska kupuje haubice już w ulepszonej wersji K9A1. Ma ona m.in. większy zasięg, może strzelać bez uruchamiania silnika, posiada też lepszy system nocnej wizji oraz usprawnioną elektronikę i oprogramowanie.
12/15 Systemy rakietowe K239 Chunmoo

Republic of Korea Armed Forces / Facebook
MON podpisał już także umowę na zakup 288 wyrzutni K239, z czego pierwszych 18 szt. zintegrowanych z polskimi pojazdami Jelcz trafi do żołnierzy w 2023 r. Jak podaje polski rząd "K239 Chunmoo to samobieżna kołowa wieloprowadnicowa wyrzutnia rakiet mogąca strzelać pociskami o różnym kalibrze. Przenosi dwa kontenery z pociskami rakietowymi, w każdym może mieć m.in. sześć kierowanych rakiet kalibru 239 mm o donośności około 80 km lub jeden pocisk balistyczny o donośności około 290 km". Na papierze jest to więc broń o parametrach zbliżonych do wspomnianych wcześniej amerykańskich wyrzutni HIMARS.
13/15 Transportery opancerzone typu Cougar

viper-zero / Shutterstock
W ręce polskich żołnierzy trafią również pojazdy opancerzone Cougar, które dostaliśmy od Stanów Zjednoczonych niemal za darmo – Polska za 300 wozów musiała zapłacić 27,5 mln dol., co pokrywa koszty przygotowanie ich do działania oraz transport i szkolenie personelu. Skąd taka "promocyjna" cena? Amerykanie, w ramach programu pozbywania się nadwyżek, po prostu oddali sprzęt.
Pojazd może przewozić od sześciu do dziesięciu osób, a wieżyczka ogniowa przystosowana jest do sterowania zdalnego.
14/15 Przenośny system przeciwlotniczy Piorun

Piotr Molecki/East News
W czerwcu 2022 r. Polska Grupa Zbrojeniowa poinformowała o podpisaniu kontraktu z MON "3,5 tys. pocisków oraz 600 mechanizmów startowych dla PPZR Piorun, które zostaną
dostarczone do Sił Zbrojnych RP w nadchodzących latach".
PPZR Piorun to przenośny przeciwlotniczy zestaw rakietowy o wadze 19,5 kg przeznaczony do zwalczania śmigłowców, samolotów, bezzałogowych statków powietrznych i rakiet skrzydlatych. Jest to usprawniona wersja pocisków Grom, które w swojej nowym wydaniu doczekały się całej gamy usprawnień oraz nowości
Od swojego poprzednika piorun różni się m.in. zmodyfikowanym mechanizmem startowym oraz celownikiem zwiększającym możliwość wykrycia zbliżającego się celu. Mechanizm startowy pozwala tym samym na wybór: trybu pościg-spotkanie, rodzaju celu, warunków pogodowych, realizuje też zapytanie swój-obcy, komunikuje się z celownikami optycznym i termowizyjnym oraz ma możliwość zastosowania klucza autoryzacji. Zasięg rażenia pioruna wynosi od 400 m do 6,5 km na wysokości celu od 10 m do 4 km.
REKLAMA
15/15 Pociski CAMM do systemu przeciwlotniczego NAREW

MBDA
Ostatnią potwierdzoną inwestycją są brytyjskie pociski CAMM (Common Anti-Air Modular Missile), które jeszcze w tym roku mają stać się częścią systemu obrony przeciwlotniczej NAREW. Minister Błaszczak potwierdził zakup dwóch jednostek ogniowych w kwietniu 2022 r. – każda bateria składa się z trzech wyrzutni iLauncher zintegrowanych z polskim system kierowania ognia, pojazdu kołowego, na którym zamontowano platformę do wystrzeliwania pocisków oraz radaru ZDPSR Soła. Oprócz tego szef MON potwierdził zakup zapasu amunicji w postaci pocisków CAMM wraz z pakietem szkoleniowym i logistycznym.
Pojedynczy ładunek waży 99 kg, a jego długość to 3,2 m. Maksymalny zasięg pocisku to 25 km, a jego prędkość to ponad 3,5 tys. km na godz. (liczba Macha 3). System samonaprowadzania aktywnego pozwala na skuteczne niszczenie bezzałogowców, myśliwców czy innych pocisków.
Źródło: Opracowanie własne
Bartosz Witoszka redaktor KomputerSwiat.pl
Tomasz Mileszko redaktor serwisów technologicznych
Tematy: polska armia, Wojsko Polskie, Polska, Ministerstwo Obrony Narodowej, Militaria
Potencjał nuklearny Rosji i NATO — ile głowic jądrowych mają poszczególne kraje?
Tomasz Mileszko

Władimir Putin ogłosił, iż rosyjskie siły odstraszania wchodzą w "szczególny status". Wg ekspertów jest to wyraźny sygnał, iż Rosja podnosi poziom zagrożenia międzynarodowego, choć oczywiście nie oznacza to, iż kraj ten przymierza się do użycia swojego nuklearnego arsenału. Sprawdźmy jednak, jak w ogóle wygląda światowy status tego typu broni.

BalkansCat / Shutterstock
Nie ustaje rosyjska agresja na Ukrainę, którą cały możecie śledzić na żywo w relacji portalu Onet. Od kilku dni świat obiegają też kolejne informacje związane z wojną, w tym także te z rosyjskiego obozu. Władimir Putin poinformował np. iż jego siły odstraszania zostaną postawione w stan podwyższonej gotowości, co stanowi odpowiedź na sankcje, jakie zachód nałożył ostatnio na jego kraj.
Eksperci twierdzą, iż może tu chodzić zarówno o broń jądrową, jak i pociski hipersoniczne, które, z tego co wiemy, nie zostały jeszcze wykorzystane w ataku na Ukrainę. W rozmowie z Onetem Mieczysław Cieniuch, były szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, mówi też, iż "Putinowi chodziło o to, by działania państw NATO, zwłaszcza Amerykanów nie eskalowały w stronę dalszych, realnych i praktycznych działań wspierających militarnie Ukrainę". Trudno zresztą wyobrazić sobie, by Rosja miała skorzystać ze swojego nuklearnego potencjału, jest to jednak dobry moment, aby nakreślić aktualną sytuację na świecie związaną z tego typu bronią.
Poniższe dane pochodzą z raportu Federacji Amerykańskich Naukowców, która od 1945 r. zajmuje się m.in. właśnie analizą i zbieraniem informacji z zakresu wojskowości. Aktualny stan broni jądrowej wygląda tak:
Kraj
|
Rozmieszczone głowice jądrowe
|
Całkowita liczba głowic jądrowych
|
Rosja
|
1588
|
5977
|
Stany Zjednoczone
|
1644
|
5428
|
Francja
|
280
|
290
|
Chiny
|
0
|
350
|
Wielka Brytania
|
120
|
225
|
Izrael
|
0
|
90
|
Pakistan
|
0
|
165
|
Indie
|
0
|
160
|
Korea Płn.
|
0
|
20
|
1/9 Potencjał nuklearny — Rosja

ID1974 / Shutterstock
Rosja to w tym momencie posiadacz największej liczby głowic jądrowych na świecie. Co ciekawe, w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, Rosja podobno cały czas powiększa swój nuklearny arsenał, podaje Federacja Amerykańskich Naukowców.
2/9 Potencjał nuklearny — Stany Zjednoczone

vchal / Shutterstock
Stany Zjednoczone to drugi największy kraj pod względem posiadanych głowic jądrowych. Wraz z Rosją, obie te nacje posiadają jakieś 90 proc. wszystkich głowic jądrowych na świecie. W ostatnich latach USA dążą jednak do redukcji swoich głowic jądrowych, jednocześnie stale rozwijając tę broń, przystosowując ją np. do przenoszenia na kolejnych rodzajach samolotów służących w US Army.
3/9 Potencjał nuklearny Francja
andriano.cz / Shutterstock
Trzecią nuklearną potęgą świata jest Francja. Kraj ten skupia się raczej na utrzymywaniu swojego arsenału, ani go nie zmniejszając, ani go nie powiększając. Arsenał Francji pochodzi z czasów zimnej wojny, gdy kraj ten chciał się niejako uzależnić od NATO i dysponować własnymi, niezależnymi środkami odstraszania.
4/9 Potencjał nuklearny — Chiny

Dancing_Man / Shutterstock
Następne na liście są Chiny. Kraj ten relatywnie późno, bo dopiero w latach 60., zaczął budowanie swojego nuklearnego potencjału. Eksperci ds. wojskowości zauważają jednak, iż w kolejnych latach Chiny powinny znacząco powiększyć swoje możliwości w tym zakresie i jest wysoce prawdopodobne, że wkrótce będą trzecią, a może nawet drugą nuklearną potęgą świata. Niewykluczone też, że Chiny już przegoniły Francję, kraj ten utrzymuje bowiem w tajemnicy liczbę swoich głowic.
5/9 Potencjał nuklearny — Wielka Brytania

PX Media / Shutterstock
Wielka Brytania utrzymuje swój nuklearny już od ładnych kilkudziesięciu lat i wg danych FAS (Federation of American Scientists), kraj ten powiększa stopniowo liczbę głowic. Głównie są one częścią uzbrojenia brytyjskich okrętów podwodnych.
6/9 Potencjał nuklearny — Izrael

Creativa Images / Shutterstock
Izrael posiada broń jądrową od lat 60., ale nigdy też oficjalnie nie potwierdził, iż prowadzi program tego typu broni. W związku z tym kraj nie jest członkiem paktu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej. Izrael umieścił swoje głowice na okrętach podwodnych, a także na różnorodnych pociskach balistycznych i manewrujących.
7/9 Potencjał nuklearny — Pakistan

Dancing_Man / Shutterstock
Pakistan przetestował swój pierwszy nuklearny ładunek zaledwie w 1998 r., jako odpowiedź na rozwój broni jądrowej przez jego regionalnego rywala, Indie. Sukcesy na tym polu kraj w dużej mierze zawdzięcza swojemu wywiadowi, Pakistan niestety nie podpisał też paktu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.
8/9 Potencjał nuklearny — Indie

Dancing_Man / Shutterstock
Indie rozwijają nuklearny arsenał już od ponad 40 lat i w wyniku działań Pakistanu, który od kilkunastu lat sam jest atomową potęgą, stale rozwijają swój jądrowy potencjał. Niestety, Indie także nie podpisały traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, a napięte stosunki z sąsiadującym Pakistanem sprawiają, iż w tym momencie to te dwie nacje stanowią chyba największe ryzyko militarnej eskalacji rozciągającej się także na broń jądrową.
9/9 Potencjał nuklearny — Korea Płn.

STR/AFP/East News
Korea Płn. to najnowszy kraj dysponujący bronią jądrową. W 2003 r. wycofał się on z traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, a trzy lata później przeprowadził pierwszy test takiego uzbrojenia. Od tamtego czasu Korei Płn. udało się rozwinąć swoje nuklearne możliwości i to pomimo sankcji nakładanych przez zachodnie państwa.
Źródło:

Tomasz Mileszko redaktor serwisów technologicznych
Jak silna jest rosyjska armia? W wojnie z NATO nie miałaby szans [ANALIZA]
Rosja od momentu upadku Związku Sowieckiego brała udział już w kilku wojnach. Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej niemal wszystkie wojny wygrały, a w ostatnich latach dokonały skoku jakościowego. Tym niemniej nadal są cieniem Armii Czerwonej.
Witold Jurasz

Ćwiczenia rosyjskiej i białoruskiej armii ZAPAD 2021 - Sergei Savostyanov / PAP
- Rosja po wojnie w Gruzji dokonała zasadniczych i bardzo udanych reform swoich Sił Zbrojnych.
- Polska powinna wnikliwie przestudiować jak Rosjanie w stosunkowo krótkim czasie zasadniczo zmielili oblicze swojej armii
- Rosjanie nie mieliby szans w wojnie z NATO. Ukrainę mogą pokonać, ale nie byliby w stanie jej okupować
- Przede wszystkim zaś wojna na dużą skalę im się nie opłaca
Gdy mowa o wojnach toczonych przez Rosję, zazwyczaj wymienia się te w Naddniestrzu, z Gruzją i następnie zbrojną napaść na Ukrainę oraz interwencję w Syrii, zapominając o I i II wojnie czeczeńskiej oraz rosyjskim udziale w wojnie domowej w Gruzji i wojnie gruzińsko-abchazkiej oraz wojnie domowej w Tadżykistanie. Innymi słowy Rosja w zasadzie niezmiennie od 30 lat bierze udział w jakichś konfliktach zbrojnych.
Fakt, że wojny te (poza ewentualnie I wojną czeczeńską) Rosja wygrywała, powoduje błędne przeświadczenie o ogromnym potencjale rosyjskich sił zbrojnych. W rzeczywistości Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej to nadal cień Armii Czerwonej. Wygrane wojny zaś o niczym nie świadczą, bo za każdym razem Rosjanie walczyli ze znacznie słabszym przeciwnikiem. Nie oznacza to jednak, że można Rosję lekceważyć.
Wygrana będąca blamażem
Kreml z realnego stanu spraw zdał sobie sprawę po I wojnie czeczeńskiej, a szczególnie po tragicznym dla Rosjan szturmie Groznego, gdy niektóre rosyjskie jednostki straciły niemal cały sprzęt (pierwsza kolumna wchodząca do miasta straciła, według różnych danych, od 105 do 117 ze 120 posiadanych czołgów i bojowych wozów piechoty, a niektóre jednostki nawet ponad 50 proc. stanu osobowego). Nie spowodowało to jednak żadnych zmian.
Te nadeszły dopiero po wojnie z Gruzją w 2008 r., którą Rosja co prawda wygrała, ale równocześnie okazało się że w zasadzie cały czas zawodziły rosyjskie systemy łączności, dowodzenia oraz rozpoznania. W czasie tego konfliktu rosyjskie lotnictwo nie dysponowało nowoczesnymi systemami nawigacji, naprowadzania i walki elektronicznej i w efekcie nie było w stanie swobodnie operować w przestrzeni powietrznej nieporównywalnie przecież słabszej Gruzji, a śmigłowce bojowe pozbawione były możliwości efektywnego operowania w warunkach zerowej widoczności.
Wszystko to spowodowało, że wojnę Rosja co prawda wygrała, ale zarazem była ona też blamażem rosyjskich sił zbrojnych, którego pokazały światu raczej słabość, a nie siłę.
Skuteczne reformy
W efekcie zapadła polityczna decyzja o konieczności radykalnego uzdrowienia sytuacji. Reforma sił zbrojnych dokonana po 2008 r. uważana jest powszechnie na świecie za modelowy przykład tego w jaki sposób można w stosunkowo krótkim czasie realnie, a nie na papierze zwiększyć potencjał własnych sił zbrojnych, zwiększając przy tym w rozsądny sposób nakłady finansowe.
Już sześć lat później, w 2014 r., to jest w chwili napaści na Ukrainę, Rosji udało się wyeliminować większość słabości, które wyszły na jaw przy okazji wojny w Gruzji. Wprowadzone przez ministra obrony Anatolija Sierdiukowa, a kontynuowane przez obecnego szefa resortu obrony Siergieja Szojgu (będącego skądinąd członkiem rządu Rosji już od 28 lat - najpierw od 1994 r. jako minister do spraw sytuacji nadzwyczajnych a od 2012 r. jako minister obrony) reformy składały się z kilku głównych elementów.
Struktura i system dowodzenia
Po pierwsze doszło do zmiany struktury, której celem było zwiększenie potencjału nie poprzez wymianę sprzętu, ale przez efektywniejsze wykorzystywanie już posiadanych zasobów. Przede wszystkim doszło do spłaszczenia struktury dowodzenia (przejścia na system brygadowy), zwiększenia samodzielności jednostek na polu walki oraz likwidacji setek istniejących wyłącznie na papierze jednostek, baz i garnizonów. Powyższe to skądinąd memento dla Sił Zbrojnych RP, w których nadal istnieją liczne jednostki wojskowe, mające bardziej socjalno – symboliczno – towarzyski, a nie militarny charakter.
Po drugie likwidując przerosty administracyjne oraz tworząc nowoczesne centrum dowodzenia, zamiast ociężałego Sztabu Generalnego w zasadniczy sposób zreformowano system dowodzenia. W efekcie udrożniono system podejmowania decyzji czyniąc z Sił Zbrojnych Federacj Rosyjskiej realną siłę bojową.
Gotowość bojowa
Po trzecie, skokowo zwiększono stopień gotowości bojowej i mobilności jednostek. W efekcie Rosja pozostając znacznie słabsza od NATO ma nad paktem tę niewątpliwą przewagę, że jest w stanie w stosunkowo krótkim czasie (w wypadku jednostek powietrzno-desantowych docelowo w ciągu 24 godzin) dokonać przerzutu znacznych sił na daleki dystans. Elementem powyższego były liczne, co bardzo istotne – również niezapowiedziane kontrole jednostek, a nawet niezapowiedziane alarmy bojowe oraz ćwiczenia, czyli to, czego w Polsce od lat nie robi nikt, a co powoduje, że wiele jednostek i garnizonów teoretycznie istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa realnie nie przedstawia sobą wysokiej, a w niektórych wypadkach jakiejkolwiek wartości bojowej.
Sprzęt
Po czwarte doszło do wymiany znacznej ilości sprzętu, przy czym i tu rosyjska metoda okazuje się być znacznie mądrzejsza od tego, co robimy w Polsce. Przede wszystkim uznano, że mając (mimo wysokich dochodów ze sprzedaży gazu i ropy) ograniczone środki, należy wprowadzając nowe rodzaje sprzętu równocześnie dokonać modernizacji już posiadanego. I tak na przykład okazało się że głęboka modernizacja czołgów rodziny T-72 powoduje powstanie wozu zasadniczo innego niż bazowy, nie przedstawiający sobą już większej wartości bojowej T-72. Głęboka modernizacja to jednak nie, jak w wypadku kompromitującej polskiej "modernizacji" T-72 (będącej w zasadzie jedynie remontem starych wozów z zupełnie minimalną modernizacją), kosmetyka, ale droga prowadząca do powstania de facto nowego wozu.
Rosjanie, tworząc nowe modele rodziny T-72 (czyli również T-90, bo czołgi te są de facto przecież jedynie nową wersją T-72), m.in. wymienili silnik, wzmocnili dno kadłuba, dokonali instalacji zmodernizowanego pancerza reaktywnego (tzw. obrony pasywnej) oraz aktywnego sytemu obrony (systemów mających zmylić pocisk tak by w ogóle nie trafił w atakowany pojazd), systemu kierowania ogniem, nowej armaty itp. Okazało się, że tak przeprowadzona modernizacja powoduje skokowy wzrost wartości bojowej nawet starej przecież platformy. Ta sama zasada dot. również innych rodzajów sprzętu. Polska idzie przeciwną drogą. Zamiast więc np. modernizować śmigłowce bojowe czekamy wciąż na nowe i w efekcie nie mamy ich de facto w ogóle.
Rosjanie wyciągnęli również wnioski z wojny w Syrii podczas której rządowe siły pancerne na początku konfliktu traciły ogromne ilości czołgów. Z czasem okazało się jednak, że już sama instalacja pancerza reaktywnego (a nawet, o ile Wolna Armia Syryjska, a następnie dżihadyści nie stosowali nowocześniejszych systemów przeciwpancernych, nawet prymitywnych systemów rurowych montowanych na syryjskich czołgach) skokowo zwiększa przeżywalność czołgów na walki polu walki. Przede wszystkim jednak okazało się, że zasadnicze znaczenie miał poziom wyszkolenia załóg i zmiana taktyki użycia czołgów.
Jak chodzi o sprzęt całkowicie nowy to jego wprowadzanie napotyka na ciągłe kłopoty. Wszystkie w zasadzie całkowicie nowe rodzaje sprzętu (takie jak chociażby czołgi T-14, wozy bojowe Kurganiec, myśliwce Su-57, czy też nowe okręty podwodne oraz jednostki nawodne) nadal występują w śladowych ilościach albo wciąż są de facto prototypami.
Rosja dokonała więc co prawda ogromnego skoku w porównaniu z 2008 r., ale warto zrozumieć, że gdy chodzi o najnowocześniejsze systemy, ustępuje już nie tylko Stanom Zjednoczonym, ale też Chinom. Najlepszą ilustracją jest to, że na świecie istnieją jedynie cztery, produkowane przez trzy państwa, myśliwce tzw. piątej generacji: wprowadzony do Sił Lotniczych USA w 2005 r. amerykański F-22 (wyprodukowano niemal 200 sztuk), również amerykański F-35 (w linii od 2015 r., wyprodukowano do tej pory ok. 750 sztuk), chiński Y-22 (w linii od 2017 r., wyprodukowano do tej pory około 150 sztuk) i wreszcie rosyjski Su-57. Rzecz w tym, że owych rosyjskich myśliwców (w linii teoretycznie od 2020 r.) wyprodukowano do tej pory jedynie 14 sztuk, z czego 10 do prototypy, a co gorsza żaden nie ma jeszcze docelowego silnika.
W czasie wojny w Syrii Rosjanie zademonstrowali światu co prawda możliwość precyzyjnego rażenia celów na dużą odległość, ale już rosyjskie lotnictwo w czasie kampanii syryjskiej nadal używało stosunkowo prostych ładunków.
Rozwinięcie mobilizacyjne
Istotne w procesie wzmacniania Sił Zbrojnych było też wycofanie znacznej ilości sprzętu, który nie został jednak zezłomowany. Przykładowo podawana często liczba ok. 2500 - 3000 czołgów, które Rosja posiada "w linii" (tzn. takich, które są gotowe do boju) w ogóle nie uwzględnia tzw. rozwinięcia mobilizacyjnego oraz możliwości rozkonserwowania wozów znajdujących się w tzw. Centralnych Bazach Rezerw Czołgów. Skądinąd możliwości mobilizacji to ten element, którego w ogóle nie biorą pod uwagę fantaści snujący całkowicie oderwane od rzeczywistości wizje, w których Polska byłaby w stanie samodzielnie obronić się przed Rosją.
Wojna z NATO
Wszystko to nie zmienia faktu, że Rosja nie ma ani żadnych szans w ewentualnej wojnie z NATO, ani też nie jest w stanie zaatakować NATO z zaskoczenia, gdyż wymagałoby to niemożliwej w dobie zwiadu satelitarnego skrytej mobilizacji. Prawdopodobieństwo konfliktu zbrojnego z Paktem Północnoatlantyckim jest skądinąd i bez tego znikome z powodów politycznych, w tym przede wszystkim z racji interesów elit, ale warto pamiętać też i o aspektach militarnych. Innymi słowy nic nie wskazuje na to, by Polska miała być zagrożona.
Wojna z Ukrainą
Zupełnie inaczej wygląda jednak sytuacja Ukrainy. Ukraina po wybuchu wojny z Rosją dokonała oczywiście ogromnego postępu, a jej siły zbrojne zostały w znacznym stopniu dozbrojone, ale przede wszystkim wyszkolone i "ostrzelane". Niebagatelne znaczenie ma też ogromna motywacja żołnierzy oraz ochotników ukraińskich. Nie zmienia to faktu, że Ukraina mając de facto nieistniejące lotnictwo i wyjątkowo słaby oraz przestarzały system obrony przeciwlotniczej walczyłaby w warunkach w zasadzie pełnej dominacji powietrznej Rosjan. W siłach pancernych, a szczególnie w artylerii, sytuacja wygląda nieco lepiej, ale i tu przewaga Rosjan jest zasadnicza. Mówiąc wprost Ukraina nie ma szans w starciu z Rosją.
Nowoczesne systemy przeciwpancerne, jak choćby te dostarczane ostatnio przez Wielką Brytanię mogłyby zwiększyć rosyjskie straty w sprzęcie i ludziach, ale, jak zauważa Jarosław Wolski, analityk z branży obronnej i autor kilkuset publikacji z zakresu strategii i sprzętu wojskowego, już teraz Rosjanie dysponują dwukrotna przewagą. Co gorsza, biorąc pod uwagę związanie znacznych sił ukraińskich w Donbasie oraz konieczność zachowania pewnej części jednostek dla obrony Kijowa i Odessy w Zadnieprzu (na lewym, czyli wschodnim brzegu Dniepru w jego północnej części, czyli orientacyjnie powyżej miasta Dniepr (dawniej Dniepropietrowsk), przewaga ta jest cztero lub nawet pięciokrotna.
Nie można wykluczyć, że Ukraina miałaby wsparcie w zakresie walki radioelektronicznej oraz zwiadu (w tym również zwiadu satelitarnego) ze strony Stanów Zjednoczonych, ale nie jest to póki co pewne i choć byłoby bardzo pomocne również nie zmieniłoby zasadniczo negatywnego z punktu widzenia Ukrainy obrazu sytuacji. Nawet mając owo wsparcie Ukraińcy nie będą w razie inwazji na pełną skalę w stanie obronić terytoriów na wschód od Kijowa.
Wielki blef?
Zasadnicze pytanie brzmi czy Rosjanie już teraz wiążąc ukraińskie siły w Donbasie, mając armię w Naddniestrzu, a teraz dodatkowo gromadząc jednostki na północnej części granicy z Ukrainą (na granicy z Zadnieprzem), a inne przerzucając na teren Białorusi i wreszcie dokonując zmiany dyslokacji okrętów desantowych i sprawiając wrażenie, że zaatakują również od strony morza, chcą dokonać pełnej inwazji czy też dążą raczej do rozproszenia sil ukraińskich, tak aby atakując w efekcie jedynie w Donbasie (albo w Zadnieprzu) mieć tak dużą przewagę, by w stosunkowo krótkim czasie wygrać ograniczoną jednak wojnę. Alternatywnie, czy nie zwiększają presji tylko po to, by zmusić Kijów do ustępstw, tj. zgody na specjalny status Donbasu.
Wojna na pełną skalę ale też i ograniczona "tylko" do zajęcia części Ukrainy na wschód od Kijowa wiązałaby się dla Rosji bowiem po pierwsze z koniecznością zwalczania partyzantki na okupowanych terytoriach (według amerykańskiego analityka Freda Kagana przy zajęciu Kijowa oraz wschodniej i południowej Ukrainy Rosjanie potrzebowaliby do zwalczania partyzantki ponad trzystutysięcznej armii), po drugie oznaczałaby niekorzystną z punktu widzenia Moskwy dyslokację dodatkowych sił NATO na wschodniej flance paktu (im większa skala inwazji – tym więcej owych sił trafiłoby m.in. do Polski) i wreszcie po trzecie pociągałaby za sobą sankcje Zachodu, które uderzyłyby w interesy Rosji i - co równie ważne lub nawet istotniejsze - w interesy rosyjskich elit władzy.
Pożytki ze złodziejstwa
Jest skądinąd paradoksem, że bezgraniczna wręcz korupcja rosyjskich elit, którą często winimy za słabość Zachodu w stosunku do Rosji, jest w gruncie rzeczy dla nas zbawienna. Po pierwsze dlatego, że gdyby nie owa korupcja Rosjanie byliby silniejsi, a po drugie – bowiem kremlowska elita mając mniejsze majątki ulokowane na Zachodzie byłaby też mniej podatna na presję ze strony Zachodu.
Uczyć można się również od wroga
Niezależnie od scenariusza rozwoju wypadków warto uważnie przestudiować w jaki sposób Rosja zreformowała swoje siły zbrojne, bowiem wszystko wskazuje niestety na to, że zrobiła to niestety znacznie mądrzej i znacznie skuteczniej niż robimy to my w Polsce.

Armia Ukrainy jedną z największych w Europie. Jakim wyposażeniem dysponuje sąsiad Polski?
Tomasz Mileszko
Według informacji medialnych rośnie ryzyko nowego ataku Rosji na Ukrainę. Sprawdźmy zatem, jakim wojskowym wyposażeniem dysponuje nasz wschodni sąsiad.

Niestety, coraz więcej wskazuje na to, iż może dojść do znaczącego zaognienia ukraińsko-rosyjskiego konfliktu, który trwa od 2014 r. Sytuację naszego sąsiada komplikuje fakt, iż Ukraina nie należy do NATO, choć wyniki niedawnego sondażu wyraźnie pokazują, iż Polacy chcą, aby siły NATO udzieliły pomocy Ukrainie w wypadku rosyjskiej agresji.
W kontekście tych doniesień uznaliśmy, że warto przybliżyć arsenał, jakim dysponuje Ukraina. Według portalu Global Firepower, gdzie znajdziemy ranking poszczególnych armii, Ukraina to obecnie 25. siła wojskowa świata. Dla porównania Rosja to druga siła wojskowa na naszej planecie, z kolei Polska jest tam sklasyfikowana na 23. miejscu. Warto też dodać, iż od paru lat nasi wschodni sąsiedzi wydają coraz więcej na resort obrony (niemal 6 mld dol. w 2020 r.), choć ukraińskie wojsko wciąż boryka się z całą gamą problemów, na czele z bardzo powszechną korupcją czy całą gamą przestarzałego sprzętu. Dla porównania, w 2020 r. USA wydały na wojsko 778 mld dol., Chiny - 252 mld, Rosja 61,7 - mld, a Wielka Brytania - 59 mld dol. Z kolei polskie wydatki na obronę wyniosły w 2020 r. ok. 13 mld dol. Jak widać, Ukrainie wciąż daleko pod tym względem nawet do naszego kraju.
Według Global Firepower, w armii Ukrainy służy też obecnie 255 tys. żołnierzy, którzy mają do dyspozycji następujący sprzęt.
Czołg T-64
